You can find reviews of our album and concerts right here!
Rock Tribune - 2010/06/08
Naast bier is ook een lekkere pot rock-‘n-roll iets waar ze in België wel mee weg kunnen. Dat wordt nog maar eens bewezen op de debuut-cd van deze Gootch. De vijf heren zijn de mosterd gaan halen bij groepen als Kyuss, Wolfmother en AC/DC. En of dit rockt? Het titelnummer wordt live geheid een instant classic en ook met ‘Satellite City’ en ‘Triple John’ maken ze meer dan een goede beurt. Het rockt, zit vol groove en wordt met overtuiging gebracht. Dit zal ook meer dan enkel metalliefhebbers aanspreken. Waarom zouden deze gasten eens niet op tournee gaan met een band als Triggerfinger? Lijkt ons een prima idee qua lancering. Hopelijk krijgen ze de eerlijke kans die andere Belgische rockers meestal niet krijgen. Of kan dat tegenwoordig alleen maar als je 15 jaar bent en Humo’s Rock Rally wint?
Score: 80/100
Mindview- 2010/06/15
Zelfs Gunter Lamoot en Showbizz Bart (filmpjes op YouTube te vinden) lijken Gootch een te gek Belgisch vijftal te vinden. We geven hen niet ongelijk. De harde rock die elementen bevat van (oude) Danko Jones, AC/DC en Nashville Pussy zet Gootch perfect om in radiovriendelijke nummers, zonder dat ze übercommercieel overkomen. De gitaren zagen flink door en de zang van Joost Lippinois is de perfecte match voor de stonerachtige sound. In de enkel ballad op plaats is Gootch iets minder sterk, maar de snellere songs worden puik afgeleverd. Gootch is een blijvertje, je zal zien!
Score: Silver
Link to review: click here (page 36/37)
Fury Rocks - 2010/06/16
Hou je van lekker harde rock & roll met stoner invloeden? Dan ben je bij Gootch aan het goede adres. Deze Belgen weten hoe je moet rocken en doen dat dan ook met verve. En wat nog belangrijker is, het klinkt allemaal nog eens lekker in de oren ook! Alles heeft een reden en er wordt niets gedaan dat van de essentie af kan leiden, te weten het zo hard mogelijk tekeer gaan op de instrumenten.
De zang van Joost Lippinois past prachtig bovenop de muziek en zorgt ervoor dat je voet automatisch mee gaat tappen met de nummers en je eraan begint te denken om maar weer eens fluitend naar je werk te gaan. Want je wordt hier erg vrolijk van, zo erg zelfs dat je bang bent dat die glimlach wel eens permanent op je gezicht zou kunnen blijven zitten.
Als je zogenaamd simpele muziek maakt is er niets zo moeilijk als het maken van goede songs. Dat is een discipline die de heren van Gootch ook beheersen, want alle nummers hebben een eigen identiteit en ziel, terwijl ze door het geluid een coherent geheel vormen. Dat maakt dit tot een kleine drie kwartier genieten en na een paar keer goed luisteren meebrallen. Lekker hoor, om zo even stoom af te blazen. Is er dan niets op Dirtbag: Volume 1 aan te merken? Nee, eigenlijk niet! Ik kan niet wachten tot Volume 2!!
Score: 83/100
Link to review: click here
Music Zine - 2010/06/20
Gootch Rocks! Met deze slogan lanceerde de West-Vlaamse kick-ass rock ’n roll band GOOTCH onlangs via hun site een wedstrijdje ‘Om het meest BV’s aan het Gootchen’ krijgen. Check voor uzelf op www.gootch.be wat de BV’s ervan bakten. Wat betreft GOOTCH zelf : Rocken dat kunnen ze !! En dat deden ze dan ook als de beesten, tijdens de release party voor hun eerste CD ‘Dirtbag: volume 1’. Place to be was Muziekcentrum TraCK in Kortrijk.
Opwarmer van dienst was de lokale band Comat. Totaal iets anders dan wat ons nog te wachten zou staan die avond. Heavy slepende dreigende rock, met veel scherpe hoeken en kanten. Net als bij de nieuwe lichting ‘prog-rock’ bands was Tool nooit veraf, evenals het hardere werk van 70’s prog iconen King Crimson, en zelfs (een iets tragere) System of a Down, die laatste dan vooral door de originele, eigenzinnige en meeslepende performance van hun zanger/verteller. Naar het schijnt was dit slechts hun 3e optreden. Knap! Een band om in de gaten te houden!
Dan was het de beurt aan Gootch om het kleine podium in te nemen en hun eersteling op de wereld los te laten, een puike schijf vol pure ‘no nonsense – straight ahead’ rock & roll, met een sterk geurtje naar stomende klassieke 70’s hard rock en 90’s stoner rock. Elf eigen nummers, die ze die bewuste avond luid en hard door onze strot ramden! Luid en hard zoals het hoort, alhoewel de flikken halverwege de show spelbreker waren en het volume iets teruggeschroefd diende te worden. Niettemin rockte de band onverminderd voort. Hoogtepunten waren sterke songs als CD opener “Satellite city”, “Baby please” of het krachtige bluesy “Yeah, well alright”, telkens met glansrollen voor de om beurt solerende gitaristen Laurent Delbeque en John Pollentier (die laatste verdiende jarenlang zijn sporen bij de in 2006 ter ziele gegane stonerband Cowboys & Aliens). Ook sterk waren “Dirtbag”, titelsong van de CD en eentje om mee te brullen, “Triple John (We’re playing too loud, we’re playing too fast)” - dat eerste dus heel toepasselijk deze avond, en vooral het aan Kyuss en andere stoners schatplichtige, maar schitterende “1,000 Thieves”. Afgesloten werd met een knallende versie van AC/DC’s “Sin city” (niet op de CD !). Zanger en podiumbeest Joost Lippinois schitterde de hele show door, niet alleen met zijn krachtige stem, maar evenzeer met zijn mix van Amerikaans ‘slang’ en gezapig ‘Meens’ tussen de songs door.
Gootch, met verder nog bassist Tom Neirynck en drummer Jason Bernard, bewees hier meteen weerom wat voor een krachtige live band ze zijn! Eén om mee rekening te houden, en die zeker kan meedraaien in de bovenste regionen van de Belgische rock scène. Met een knappe debuut CD op zak (uitgebracht op het Apache label) rest er mij nog één boodschap : kopen die handel ! (en gaan zien natuurlijk). En voor de heren festival-organisatoren (en dat zijn er tegenwoordig honderden in Vlaanderen): Check de CD of de band live, en trek uw conclusies = zet die gasten op uw affiche ! And remember : Gootch Rocks !
Link to review: click here
Zware Metalen - 2010/06/24
Dat onze Belgische buren naast het maken van metal ook de kunst om te rocken verstaan wisten we al door een band als Triggerfinger. Dit Gootch is uit hetzelfde hout gesneden, hoewel men iets minder herkenbaar klinkt.
Als het beestje een naam moet hebben hoor je vaak bij dit soort bands de term "testosteron rock" langskomen. Deze omschrijving past naadloos bij de muziek die gebracht wordt op Dirtbag volume 1. Stevig stampende nummers met een vleugje stoner vliegen je om de oren, en van rust is nergens te spreken. Dat is misschien ook wel één van de grote nadelen van dit soort muziek, afwisseling is ver te zoeken. Gelukkig staan alle nummers individueel hun mannetje, hoewel de CD in zijn geheel wat langdradig overkomt.
Al met al is dit een debuut zoals je ze graag hoort, goed geproduceerd en gemusiceerd, met een zekere spelvreugde. Gootch is een goede smoes om een snelheidsboete op te lopen.
Score: 75/100
Link to review: click here
Roots Time - 2010/07/02
Het is feest bij Gootch! Na vijf jaar timmeren aan de rock’n roll highway mag deze Vlaams vijfkoppige bende zijn duivels ontbinden op hun eerste cd “Dirtbag Vol 1” op het Belgische Apache Productions label uit Gent. Op podium moet men deze heren niets meer leren, maar dezelfde vibe terugvinden op plaat is geen sinecure. Die operatie is echter glansrijk geslaagd, want het zal moeilijk zijn voor vader hardrocker om zijn headbangende kroost in bedwang te houden op deze strakke, beukende rechttoe rechtaan rocksound. Als invloeden buiten hun punkverleden laat Gootch ons daverende namen als AC/DC, Hermano, Motörhead, Danko Jones, Airbourne, Queens of the Stone Age of Wolfmother en Kyuss voor onze ogen wervelen. Gootch heeft uit dit brouwsel een eigen stijl en klank laten vloeien die zowel gesmaakt zal worden door liefhebbers van metal, hardrock of aanverwant vuurwerk. Technisch moet je deze jongens niets meer leren, dat hoor je gewoon : een superstrakke ritmesectie van drummer Jason Bernard en bassist Tom Neirinck en dito gitaarwerk van het duo Laurent Delbeque en John Pollentier, die al van het rock’n roll circus mocht proeven bij Cowboys & Aliens. Voor het vocale weerwerk mag Joost Lipinois zorgen en deze man weet moeiteloos Ted Nugent, Steven Tyler of een stevige Bon Jovi naar de kroon te steken.
Elf nummers lang weet “Dirtbag Vol 1” je bij je nekvel te grijpen met een schitterende mix van rock, hardrock en metal die zowel jeugdige als grijzende headbangers zal verbazen. Dit is een album dat jong en oud in deze stijlen verenigt en bovendien de kunst verstaat van de songs toegankelijk genoeg te houden voor elke zichzelf respecterende rock radiozender. De opener “Satelite City” schiet met een jachtige AC/DC solo uit de steigers, maar herinnert je ook aan het beste uit de zeventiger jaren met een “Highway Star “van Deep Purple of “Bad Motor Scooter” van Montrose, maar anderzijds diepen de gitaren soms donkere Velvet Revolver tonen op, zonder echter ergens een bedreiging te vormen voor de schitterende, pure rock’n roll stem van Lipinois. Als visitekaartje kan dit nummer tellen en om eerlijk te zijn, zelfs de meest kritische fanaten zullen zich het bloed onder de nagels moeten halen om ergens een zwak punt op deze plaat te vinden. Nummer twee “It’s True” schudt weer zo’n krachtige gitaarintro uit zijn mouw en scheurt verder in stevige Kravitz stijl terwijl de titelsong “Dirtbag” ons trakteert op een minicursus Westvlaams, vooralleer Crooked Vultures en Aerosmith broederlijk te verenigen. Schitterend als een volleerde John Paul Jones donderen de bassen in de rockende smeekbede “Baby Please” en zeer Steven Tyler en radiovriendelijk klinkt de prachtig gezongen rockballade “Bad Choices”, opgeruwd met een rauw garagerockende ritmegitaar. Ook van bluesy, swampy southernrockgeluiden zijn de heren van Gootch niet vies in het footstompende “Yeah, Well Alright”, terwijl “Right Now” ons meevoert het “Black Dog” tijdperk van Led Zeppelin.
Als je deze plaat door je oren laat zinderen kan je niets anders dan verlangen naar de bijbehorende livesensatie. Gootch slaat op “Dirtbag Volume 1” spijkers met staalhard overtuigende koppen. Haal dit juweeltje van eigen bodem in huis en je zult versteld staan.
Link to review: click here
Ashladan - 2010/07/09
Diep verscholen in zuid West-Vlaanderen ligt de grensgemeente Menen. Komt al eens in het nieuws bij een grensblokkade of overvallen. Maar datzelfde Menen blijkt ook de broedplaats te zijn van het tot hiertoe voor mij onbekende kwintet Gootch. Gootch releaste onlangs zijn eerste cd Dirtbag: Volume 1. Bij ons stond hij ingedeeld als “stoner rock”. Al zou ik na een paar luisterbeurten het woordje “stoner” weglaten, rocken doet Gootch wel degelijk als de be(e)sten!
Laat ons een koe een koe noemen: het rockt dus effectief, maar gillende metal krijg je zeker niet voorgeschoteld. Gootch produceert veel decibels, lekker vettige, potige rock met hier en daar een minimaal snuifje stoner invloed. Bij stoner rock denk ik spontaan aan Kyuss, Nebula, Karma to burn … Maar Gootch doet me eerder denken aan El Guapo Stuntteam of Danko Jones en consoorten. Of misschien zelfs een Triggerfinger of Blackbox Revelation met een paar gitaartjes meer.
Ook al schieten openingsnummers Satellite City en It’s true als een vlammende drietrapsraket uit de startblokken met toch wel hele stevige riffs, toch blijft dit ook voor de niet-hardrockliefhebber vrij toegankelijk. Daar zorgen de “echte” zang van Joost Lipinois voor, net als de meerstemmige refreintjes en de gitaarsolo’s die niet als doel hebben 70 noten per seconde te halen. Dat is een sterk punt van deze plaat, en tegelijkertijd ook een zwak punt want hiermee valt ze een beetje tussen twee stoelen. Lipinois heeft een duidelijke rockstem al denk ik dat zijn vocale mogelijkheden niet groter zijn dan wat hij hier laat horen. Hoe hij het er live vanaf brengt, heb ik nog niet kunnen ontdekken, maar hij schijnt in ieder geval een podiumbeest te zijn.
Voor niet-West-Vlamingen zal titelnummer Dirtbag nogal verrassend starten, met wat gemurmel in het lokale dialect. Maar dat is maar een inleiding tot een van de zwaarste nummers van de hele plaat, met alle clichés der rock er in vervat. Wat niet negatief bedoeld is.
Ook Baby, please is een dijk van een aanstekelijk nummer. Met andere woorden: er is behoorlijk wat moois te vinden in de eerste helft van de in totaal elf nummers. Je krijgt afwisseling: een valse trage Bad Choices, een bluesgeïnspireerd Yeah, well alright met slideguitaar.
Ietwat simpel van tekst, maar wel bijzonder stevig is Right now, een ode aan het rock ‘n’ roll leven. Maar al bij al vind ik de tweede helft van de cd toch iets minder inventief dan de eerste, of misschien krijg je een gevoel van: dit is gewoon meer van hetzelfde. Ze zijn niet slecht hoor, die nummers, absoluut niet, en je hebt steevast de neiging mee te neuriën/brullen.
Score: 80/100
Link to review: click here
